- ابراهیمی، ع. و خسرویان، م. ر. 1384. عوامل مؤثر بر رشد توسعه صنعت توریسم در استان مازندران. مجموعه مقالات اولین همایش سراسری نقش صنعت گردشگری در توسعه استان مازندران، تهران: انتشارات رسانش.
ارمغان، س. (1398). ارزیابی شاخصهای اجتماعی فرهنگی در پایداری گردشگری روستاهای شهرستان نور . راهبردهای توسعه روستایی, 6 (3): 362-347.
- اکبریان رونیزی، س. ر. و رضوانی، م. ر. 1394. تحلیل و تبیین پایداری توسعه گردشگری در منـاطق روستـایی (مطالعه موردی: بخش مرکزی شهرستان دماوند). پژوهشهای جغرافیای انسانی، دوره 47، شماره 1: 95-81.
امینی، ع. و زیدی، ز. (1393). تاثیرات فرهنگی گردشگری در مناطق روستایی از دید جامعه محلی (مطالعه موردی روستای ابیانه). تحقیقات جغرافیایی , 30 (2): 13-32.
- تقدیسی، ا.، گودرزی، س. و بیگ محمدی، ح. 1394. بررسی و تحلیل چالشهای توسعه توریسم روستایی از دیدگاه روستائیان روستاهای هدف گردشگری استان آذربایجانغربی. فصلنامه برنامهریزی فضایی (جغرافیا). سال پنجم، شماره اول، 100-83.
- دربان آستانه، ع. 1385. گردشگری پایدار روستایی و شاخصهای ارزیابی آن. ویژهنامه نخستین همایش توسعه گردشگری روستایی و عشایری، تهران، انتشارات سازمان شهرداریها و دهیاریهای کشور.
- رضوانی، م. ر. 1387. توسعه گردشگری روستایی با رویکرد گردشگری پایدار. چاپ اول، انتشارات دانشگاه تهران.
-شارپلی، ر. 1380. گردشگری روستایی، ترجمه منشی زاده، رحمت اله و نصیری، فاطمه، نشر منشی.
- شریفزاده، ا. و مرادنژادی، ه. 1381. توسعه پایدار و توریسم روستایی. ماهنامه اجتماعی اقتصادی جهاد، شماره 251.
- شمسالدینی، ع. 1389. «گردشگری روستایی» راهکاری سازنده برای توسعه روستایی نمونه موردی: روستای فهلیان. مجله مسکن و محیط روستا، 131: 107-95.
-طهماسبی پ.، جمعلی و مجیدی، ر. 1384 چشمانداز گردشگری سواحل جنوبی دریای خزر و آثار آن بر توسعه شهرها و روستاهای منطقه (مطالعه موردی: شهرستان تنکابن). مجموعه مقالات اولین همایش سراسری نقش صنعت گردشگری در توسعه استان مازندران.
- فراهانی، ح. 1385. ارزیابی پایداری در نواحی روستایی با تاکید بر عوامل اقتصادی- اجتماعی: مطالعه موردی شهرستان تفرش، به راهنمایی رحمت الله فرهودی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه تهران.
کاظمیپور، ش.، رضایی, ح. و رمضانیفر , ح. (1394). سنجش نگرش جامعه میزبان به گسترش آسیبهای اجتماعی ناشی از توسعه گردشگری در شهر همدان . تحقیقات فرهنگی ایران , 8 (1): 151-184.
کروبی، م. و بذرافشان، ش. (1394). توسعه گردشگری و تغییر الگوهای فرهنگی در نواحی روستایی (مورد مطالعه روستای آسیابسر شهرستان بهشهر). تحقیقات فرهنگی ایران، 8 (2): 73-94.
- مهدوی، د. 1390. ارزیابی پایداری توسعه گردشگری روستایی در ایران (مورد: روستاهای تاریخی– فرهنگی ایران). رساله دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم انسانی، گروه جغرافیا.
نیکبین، م. و کرمی، م. (1391). پررسی پایداری اجتماعی- فرهنگی توسعه گردشگری (مطالعه موردی جزیره کیش). تحقیقات فرهنگی ,5 (2): 137-158.
وزین، ن. و شیخی، ا. (1399). پیامدهای فرهنگی توسعه گردشگری در کشور از دیدگاه خبرگان . گردشگری فرهنگ، 1(3):21 -28.
Haigh, M .(2020) .Cultural tourism policy in developing regions: The case of Sarawak .Malaysia Tourism Management: 1-13.
Sesotyaningtyas, Mega. and Manaf, Asnawi. (2015). Analysis of sustainable tourism village development at
Kutoharjo village, Kendal regency of central. Procedia. Social and Behavioral Sciences: 273-280.
Yan, H. (2019). Cultural Heritage Tourism: Five Steps for Success and Sustainability. Tourism Management:135-154.