آینده‌نگاری راهبردی فراتر از یک پیش‌بینی ساده، فرآیندی سیستماتیک و فعال برای شناسایی فرصت‌ها و تهدیدهای بالقوه در افق‌های زمانی دور و نزدیک است. در حوزه برنامه‌ریزی شهری، این رویکرد با فرارفتن از مدیریت بحران‌های لحظه‌ای و حرکت به سمت طراحی سناریوهای جایگزین، به برنامه‌ریزان اجازه می‌دهد تا با نگاهی پیش‌دستانه، مسیر توسعه شهر را از حالت واکنش‌گرا به حالت کنش‌گرایانه تغییر دهند. در واقع، این فرآیند با کاهش عدم قطعیت‌های آینده، بستری برای تدوین سیاست‌های منعطف و پایداری فراهم می‌آورد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل نقش آینده نگاری راهبردی در برنامه ریزی شهری مطالعه موردی: شهر قزوین می باشد. در این پژوهش از مدل ISM استفاده شده است. این پژوهش ازنظر هدف، کاربردی - نظری و ازنظر روش، توصیفی– تحلیلی است. اطلاعات و داده های موردنیاز از طریق روش کتابخانه ای و میدانی جمع آوری شده است. در این راستا، از مدل ساختاری تفسیری (ISM) جهت شناسایی، اولویت‌بندی و تعیین روابط سلسله‌مراتبی میان عوامل کلیدی تأثیرگذار بر آینده شهری استفاده شده است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که با درک ساختار وابستگی‌ها میان این عوامل، می‌توان استراتژی‌های برنامه‌ریزی را از حالت سنتی به سمت رویکردهای آینده‌نگرانه سوق داد که منجر به ارتقای تاب‌آوری و پایداری در توسعه شهری شهر قزوین می‌گردد.