جغرافیا و روابط انسانی

جغرافیا و روابط انسانی

بررسی تطبیقی مقاصد گردشگری استان های اردبیل و آذربایجان شرقی بر اساس شاخص های چرخه حیات گردشگری

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 عضو هیات علمی جهاد دانشگاهی-دانشگاه علم و فرهنگ
2 دانشگاه اردبیل، گروه جغرافیا وبرنامه ریزی شهری و روستایی
3 دانشجو
چکیده
بسیاری از برنامه‌ریزان و سیاستگذاران توسعه از فعالیت‌های گردشگری به عنوان رکن اصلی توسعه پایدار یاد می‌کنند. این در حالیست که رویکرد چرخه تکامل حیات مقاصد گردشگری می تواند چارچوب مناسبی را به منظور درک مناسبات حاکم بر فعالیت‌های مقاصد گردشگری و برنامه‌ریزی تحول آنها به منظور نیل به گردشگری پایدار فراهم نماید. این پژوهش می‌کوشد ضمن معرفی مدل تلفیقی آلن-باتلر (چرخه حیات گردشگری پایدار)، روستاهای هدف گردشگری استان آذربایجان شرقی و اردبیل را از منظر تکامل چرخه حیات گردشگری پایدار مورد ارزیابی قرار دهد. این بررسی از نوع مطالعات کاربردی بوده و تجزیه و تحلیل اطلاعات به روش تحلیلی-توصیفی انجام گرفته است. و برای تجزیه و تحلیل آنها از مدل چرخه حیات گردشگری آلن باتلر استفاده شده است. حجم جامعه نمونه در این تحقیق تعداد 176 خانوار برآورد شده است و گزینش جامعه میزبان برای پرسشگری با روش تصادفی سیستماتیک و گزینش جامعه گردشگر و بازدیدکننده به روش تصادفی ساده می باشد.. نتایج این بررسی نشان می‌دهد که مقاصد هدف گردشگری غالبا در مراحل اولیه سیکل گردشگری قرار گرفته اندو هنوز با ویژگی های مقاصد دارای ثبات و پایدار فاصله قابل توجهی دارند. اگرچه دو روستای مقصد اونار و کندوان با روندی بهتر در مرحله توسعه قرار گرفته اند. پیشنهاد اصلی برای روستاهای واقع در مرحله مداخله و درگیری بر مشارکت جامعه محلی و گسترش زیرساختهای گردشگری معطوف شده و برای روستاهای واقع در مرحله توسعه نیز تنوع و ارتقا کیفی خدمات از جمله راهکارهای پیشنهادی است.
وا
کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله English

Comparative study of tourist destinations in Ardabil and East Azerbaijan provinces based on tourism life cycle indicators

نویسندگان English

barzin zarghami 1
Arastoo Yari hesar 2
khadijeh ebrahimi 3
1 Assisstant proffesor
2 Department of Geography, social science faculty, university of M.Ardabili
3 دانشجو
چکیده English

Ardabil and East Azarbaijan provinces are among the provinces where a significant part of their population and economy are mixed with villages and villagers, and from this point of view, there are many similarities between their historical, socio-cultural, economic and environmental aspects. The rural areas of these provinces, despite their very high natural, economic, social and cultural capabilities, face widespread deprivation, cultural poverty and rural emigration. Meanwhile, the tourism sector has the necessary potential capacities for rural revitalization in the investigated provinces. It is worth pondering that the planning system governing tourism activities in these provinces lacks a specific approach. For this reason, the main problem of the upcoming research is to identify the place of rural tourism in the target villages of tourism in Ardabil and East Azarbaijan provinces in the life cycle of tourism and develop a suitable methodology for planning their development.
The present research has been conducted as a comparative study and in a descriptive-analytical method. The area studied in this research includes the villages of Zenuzagh, Kandavan and Ashtabin in East Azarbaijan province and the villages of Gazaj, Alvars and Oonar in Ardabil province. To determine the sample size, Cochran was used first and the size of the sample population is estimated to be 175 households. The method of selecting data from the local community is systematic random and from tourists randomly.
According to the results obtained from this model, the studied villages are in different stages of sustainability. The available information shows that the villages of the study area are at the average sustainability level from the point of view of tourism, and the ecosystem welfare index and the human welfare index are also at an average level.

کلیدواژه‌ها English

"Touristm destinations"
"rural tourism"
"Sustainability assessment
battler"
  1. افتخاری و همکاران. 1389، فرآیند بومی­سازی شاخص­های توسعه پایدار گردشگری روستایی در ایران، پژوهش­های روستایی، شماره 4، زمستان ١٣٨٩، صص1-41.
  2. افتخاری و همکاران. 1392، ارائه ی الگوی برنامه­ریزی راهبردی توسعه­ی گردشگری پایدار روستایی( مطالعه ی موردی: دهستان لواسان کوچک) پژوهش­های جغرافیای انسانی، دوره­ی 45 ، شماره­ی1، بهار 1392،صص 146-123.
  3. افتخاری، عبدالرضا، مهدوی، داوود(1394) راهکارهای توسعه گردشگری روستایی با استفاده از مدل SWOTدهستان لواسان کوچک : ، فصلنامه مدرس،دوره 10، شماره 2، تابستان1385.
  4. انوری و همکاران،1391، نقش محوری گردشگری روستایی در توسعه نواحی روستایی مطالعه موردی: روستاهای ناحیه تفتان، شهرستان خاش، مطالعات جغرافیایی مناطق خشک، سال سوم، شماره نهم و دهم، پاییز و زمستان 91، صص86-67.
  5. پاپلی یزدی، ح. 1385، گردشگری، ماهیت و مفاهیم، انتشارات سمت، تهران.
  6. پاشازاده، ا، میرزاییان، ب . 1389، اثرات گردشگری روستایی بر توسعه پایدار روستایی، مطالعه موردی: روستای داش دیبی شهرستان گرمی، دانشگاه تربیت معلم، تهران.
  7. حسینی، س، محمودی، ن.1390، مناطق نمونه گردشگری شاخه ای پربار در توسعه صنعت گردشگری، مطالعات جغرافیایی مناطق خشک، سال سوم، شماره دهم، صص 53-37.
  8. دلشاد، ع . 1391، مدل سازی مقصد تفرجگاهی کلاردشت با استفاده از الگوی طیف توسعه تفرجگاه (ROS)، مرکز گردشگری علمی – فرهنگی دانشجویان ایران، تهران.
  9. شکور و همکاران. 1390، ارزیابی و سنجش چگونگی پایداری گردشگری در بهشت گمشده بوان ممسنی با استفاده از مدل ردپای اکولوژیک، فصلنامه علمی پژوهشی نگرش های نو در جغرافیای انسانی، سال سوم، شماره سوم، تابستان 1390، ص57.
  10. غازی، ا. 1379، نگرشی تحلیلی بر مدل تکامل فضایی در برنامه ریزی توسعه گردشگری، پاییز و زمستان 1379 - شماره 22 و 32، صص54-41.
  11. کاظمی، م. 1391، تدوین و اولویت­بندی استراتژی­های مناسب توسعه­ی گردشگری پایدار (مطالعه­ی موردی: استان لرستان) فصلنامه علمی پژوهشی مطالعات مدیریت گردشگری، پاییز 91، سال هفتم شماره 19، صص 99 تا 89.
  12. لومسدن، لس.1380، بازاریابی گردشگری؛ ترجمه: محمدابراهیم گوهریان، چاپ اول، دفتر پژوهش­های فرهنگی، 1380، تهران.
  13. مرکز آمار ایران، 1390، نتایج تفصیلی سرشماری عمومی نفوس و مسکن، تهران.
  • مومنی، م؛ صفری پورچافی، پ.1390، برنامه­ریزی راهبردی توسعه گردشگری (مطالعه موردی روستای جواهر­دشت شهرستان رودسر)، ماهنامه جهاد، شماره 25، صص35-17.
  1. مهدوی، د. 1390، ارزیابی پایداری گردشگری در روستاهای تاریخی- فرهنگی ایران با تاکید بر پارادایم توسعه گردشگری، رساله دکتری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران.
  2. میرکتولی، ج و مصدق،ر . 1389، بررسی وضعیت گردشگری روستایی و نقش آن در رونق، صنایع دستی در دهستان استرآباد جنوبی شهرستان گرگان، مجله­ی مطالعات و پژوهش­های شهری و منطقه­ای، سال دوم، شماره7، زمستان1389،ص154-137.
  3. Buttler, R.W. (1980) ‘the concept of a tourist area cycle of evolution: implications for management of resources’, The Canadian Geographer, 24(1):5–12.
  4. Anthony, di Benedetto. (1993) Temple University, USADavid C. Bojanic University of Massachusetts, usa. Tourism area life cycle extensions. And of Tourism Research, Vol. 20, pp. 557-570.
  5. Choi, H.S. & Sirakaya, E., 2006, Sustainability Indicators for Managing Ccommunity Tourism, Tourism Management, Vol. 27, PP. 1274–1289.
  6. Donald, Getz. (1992) University of Calgary, Canada. Tourism planning and destination lifw cycle. Annual Tourism Research, Vol. 19, pp. 752-770.
  7. Luis, Garay. (2001) Universitat Oberta de Catalunya, Spain. Gemma Ca`noves. Universitat Auto`noma de Barcelona, Spain. Life cycles, stage and tourism history, The Catalonia (Spain) Experience . Annals of Tourism Research, Vol. 38, No. 2, pp. 651–671.
  8. Rattanasuwongchai, N., (1998) Rural Tourism - the Impact on Rural Communities II. Thailand, Food & Fertilizer Technology Center, PP. 2.
  9. Schmoll , G.A. (1977) . Tourism Promotion , IUOTO , Geneva.
دوره 7، شماره 1 - شماره پیاپی 25
تابستان 1403
صفحه 577-592

  • تاریخ دریافت 08 اسفند 1402
  • تاریخ بازنگری 12 اسفند 1402
  • تاریخ پذیرش 28 اسفند 1402