یغفوری، ح.، حسینی، ع. و حسینی، م. (1399). سناریوهای مؤثر بر توسعه گردشگری با رویکرد آیندهنگاری مطالعه موردی: استان کهگیلویه و بویراحمد،گردشگری شهری، 7(21): 107-127.
محمدی، م.، احمدی، ج.، حسینی، ن. (1399). شناسایی و تبیین پیشرانهای موثر بر توسعه گردشگری با رویکرد آیندهپژوهی (مورد مطالعه: منطقه آزاد تجاری-صنعتی انزلی). مجله دانشگاه گیلان.
اسدالهی، م، کاظمیه، ف، کوهستانی، ح. (1403). پیشرانهای برندسازی گردشگری مجازی روستایی (مطالعه موردی منطقه کندوان آذربایجان شرقی). مجله جغرافیا و روابط انسانی.
جعفری، س.، رضایی، ع.، کریمی، م. (1401). آیندهنگاری برندسازی پایدار مقصدهای گردشگری ساحلی. مطالعات گردشگری.
وصالی، ل.، عبدلی، م.، خزاعی، ف.، سرانی، م. (1402). واکاوی ظرفیت برندسازی شهری و عناصر برند در مقصد گردشگری مبتنی بر رویکرد هویت مبنا (شهر یزد). مجله دانشگاه تهران.
غضنفری، م. (۱۳۹۳). اثرسنجی تبلیغات شفاهی بر ابعاد ارزش ویژه برند مقصد گردشگری (مورد مطالعه: شهرستان محلات. دانشکده مدیریت، دانشگاه پیام نور استان تهران.
سادات مکیان، س.(1393). جایگاه نشانههای شهری در تعیین برند گردشگری از دیدگاه بازدیدکنندگان مطالعه موردی: شهر تهران. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی.
پرچکانی، پ. (1398). آیندهنگاری برندسازی پایدار مقصدهای گردشگری ساحلی. مطالعات مدیریت گردشگری (مطالعات جهانگردی)، 5(15):157-195.
محلاتی، ص. (1380). درآمدی بر جهانگردی. تهران: انتشارات دانشگاه شهید بهشتی.
وصالی، ل.، عبدلی، م.، خزاعی، ف.، سرانی، م. (1402). واکاوی ظرفیت برندسازی شهری و عناصر برند در مقصد گردشگری مبتنی بر رویکرد هویت مبنا (شهر یزد). مجله دانشگاه تهران.
استعلاجی، ع. و خوش نیت بیاتی، م. (1394). شناخت توانمندیهای گردشگری و ارائه الگوهای بهینه توسعه گردشگری از دیدگاه جغرافیای کاربردی (مطالعه موردی : شهر ری). جغرافیا (فصل نامه انجمن جغرافیای ایران )، 10 (34):275-251.
صدر موسوی، م. (1383). درآمدی بر برنامهریزی تفریحگاههای توریستی، نشریه دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه تبریز.17(22):91-112
بارزانی، ه. و ضرغامی بروجنی، ح. (1391). آسیب شناسی برند گردشگری جمهوری اسلامی ایران، تحقیقات بازاریابی نوین، 3 (1):56-83.
سید نقوی، م. و شکیبا جمال آباد، م. (1391) مولفه های مؤثر بر اعتماد گردشگران در حوزه گردشگری الکترونیک. مطالعات مدیریت گردشگری، 8 (21):1-27.
دیواندری، ع.، کرمانشاه، ع. و اخلاصی، ا. (1391). ارائه مدل برندسازی برای کلان پروژه های تفریحی، اقامتی، گردشگری و ورزشی کشور با رویکرد بومی بر اساس تئوری مبتنی بر دادهها، پژوهشنامه بازرگانی،17(65):27-64.
کمارسینگ، آ. (1384). برند آفرینی مقصد. ترجمه احمد روستا و فرانک صالحی. انتشارات شرکت چاپ و نشر بازرگانی، تهران.
تقی زاده، ابوالقاسم. و شهبازی، حسین. رضا. (1402). ارزیابی نقش گردشگری در تغییر الگوهای فرهنگی.
رضوانی، م. (1387).گردشگری روستایی با رویکرد گردشگری پایدار،چاپ اول انتشارات دانشگاه تهران.
ایمانی، خ. و ایوبی یزدی، ح. ( 1389 ). مقایسه تطبیقی ارزش ویژه برند مقاصد گردشگری کیش و قشم از نقطه نظر ادراکات گردشگران داخلی، تهران: ششمین همایش ملی فرهنگی گردشگری خلیج همیشه فارس.
ایمانی خوشخو، م. و ایوبی یزدی، ح. ( 1389). عوامل مؤثر بر ارزش ویژه برند درمقصد گردشگری شهر یزد . مطالعات مدیریت گردشگری، (13):113-137
غضنفری، م. (۱۳۹۳). اثرسنجی تبلیغات شفاهی بر ابعاد ارزش ویژه برند مقصد گردشگری (مورد مطالعه: شهرستان محلات. دانشکده مدیریت، دانشگاه پیام نور استان تهران.
زالی، ن. و عطریان، ف. (1395). تدوین سناریوهای توسعة گردشگری منطقه ای براساس اصول آیندهپژوهی (مورد مطالعه: استان همدان)، آمایش سرزمین. 14(25): 107-131.
حیدری چیانه، ر.، صنوبر، ر. و سعیدلونیا، ح. (1393). تحلیلی بر نقش تصویر برند بر توسعه گردشگری شهری مطالعه موردی: کلان شهر تبریز، پژوهش و برنامه ریزی شهری، 6(22): 79-94.
Chan, W. C., Wan Ibrahim, W. H., Lo, M. C., Mohamad, A. A., Ramayah, T., & Chin, C. H. (2019). Controllable drivers that influence tourists’ satisfaction and revisit intention to Semenggoh Nature Reserve: The moderating impact of destination image. Journal of Ecotourism, 21(2), 147-165.
Pike, S. (2005). Destination marketing: An integrated marketing communication approach. Butterworth-Heinemann.
Hudson, S. and Brent Ritchie, J. R. (2009). Branding a memorable destination experience. The case of ‘Brand Canada’. Tourism Research. 11 (2): 217-228.
Boo, S., Busser, J. and baloglu, S. (2009). A model of customer-based brand equity and its application to multiple destinations. Tourism management. 30: 219-231.
Wong, H.Y. and Merrilees, B. (2012). A brand orientation typology for SMEs: a case research approach, Journal of Product and Brand Management, 14 (3): 62- 155.
Blain, C., Levy, S. E., and Ritchie, R. B. (2005). Destination Branding: Insights and Practices from Destination Management Organizations. Journal of Travel Research. 43, 328-338.
Kim, L. H. and Qu, H. (2013). A model of destination branding: Integrating the concepts of the branding and destination image, Tourism Management, 32, PP. 465-476.
Konecnik, M. and Gartner, W. C. (2007). Customer-based brand equity for a destination. Annals of Tourism Research, 34(2): 400–421.
Garcia, J. A.; Gomez, M. and Molina, A. (2015). A destination-branding model: An empirical analysis based on stakeholders, Tourism Management.
