صفری الموتی، پ.، و شمس، ع. (1398). تحلیل پیامدهای گردشگری روستایی در منطقه رودبار الموت استان قزوین: مطالعه موردی: روستای
عزیزی، م.، و باشکوه، م. (1403). ارزیابی مدیریت توسعه گردشگری پایدار ژئومورفوسایتها براساس روش کامنسکو (مطالعه موردی: شهر هشجین). جغرافیا و روابط انسانی، 6(4)، 559-574.
تقی زاده، ابوالقاسم. و شهبازی، حسین. رضا. (1402). ارزیابی نقش گردشگری در تغییر الگوهای فرهنگی
نواحی روستایی با استفاده از مدل دیمتل(موردمطالعه: روستای محمودآباد، شهرستان خدابنده، استان زنجان)، جغرافیا و روابط انسانی، 6 (3) :63_38.
علیقلیزاده فیروزجایی، ن. رمضان زاده لسبویی، مهدی. و اسمعیلی، م. (1386). سنجش نگرش وگرایش جامعه میزبان به توسعه گردشگری در نواحی روستایی مناطق بیابانی و کویری (مطالعه موردی: نواحی روستایی شهرستان خور و بیابانک) مطالعات جغرافیایی مناطق خشک، 5(18): 37-53.
رضوانی، م. (1387).گردشگری روستایی با رویکرد گردشگری پایدار،چاپ اول انتشارات دانشگاه تهران.
قدیری معصوم، مجتبی.، استعلاجی، علیرضا. و پازکی، معصومه. (1389). گردشگری پایدار روستایی و
عشایری. انتشارات دانشگاه تهران، چاپ اول، تهران.
عظیمی یانچشمه، م. (1397). برندسازی گردشگری: بهکارگیری مفاهیم مناسب در راستای جذب توریسم و گردشگر.
سرداری، ا. و حدادی ، م. ( ١٣٩٠). استراتژی های بازاریابی پنهان در عصر نوین، تدبیر، ٢٣٠ :50-٥٥.
عزیزی، ش.، جمالی، ک. و رضایی، م. (١٣٩١). بررسی ارتباط بین ارزش ویژه برند با همخوانی شخصیت برند و مشتری، تحقیقات بازاریابی نوین، 2 (4):80-63.
رجبی کلوانی، پ. (1391). بررسی و شناخت عوامل مؤثر بر توسعه گردشگری روستایی. در مجموعه مقالات اولین همایش ملی گردشگری و طبیعتگردی ایران زمین. دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرند.
محلاتی، ص. (1380). درآمدی بر جهانگردی. تهران: انتشارات دانشگاه شهید بهشتی.
صیدالی، محسن.، سلیمانگلی، رضا. و قراگوزلو، هادی(1390). بررسی اثرات گردشگری در توسعه
روستایی ( موردمطالعه: روستاهای دهستان چهلچای شهرستان مینودشت). فصلنامه فضای گردشگری، 1(3): 87_69.
یغفوری، ح.، حسینی، ع. و حسینی، م. (1399). سناریوهای مؤثر بر توسعه گردشگری با رویکرد آیندهنگاری مطالعه موردی: استان کهگیلویه و بویراحمد،گردشگری شهری، 7(21): 107-127.
محمدی، م.، احمدی، ج.، حسینی، ن. (1399). شناسایی و تبیین پیشرانهای موثر بر توسعه گردشگری با رویکرد آیندهپژوهی (مورد مطالعه: منطقه آزاد تجاری-صنعتی انزلی). مجله دانشگاه گیلان.
اسدالهی، م، کاظمیه، ف، کوهستانی، ح. (1403). پیشرانهای برندسازی گردشگری مجازی روستایی (مطالعه موردی منطقه کندوان آذربایجان شرقی). مجله جغرافیا و روابط انسانی.
جعفری، س.، رضایی، ع.، کریمی، م. (1401). آیندهنگاری برندسازی پایدار مقصدهای گردشگری ساحلی. مطالعات گردشگری.
وصالی، ل.، عبدلی، م.، خزاعی، ف.، سرانی، م. (1402). واکاوی ظرفیت برندسازی شهری و عناصر برند در مقصد گردشگری مبتنی بر رویکرد هویت مبنا (شهر یزد). مجله دانشگاه تهران.
غضنفری، م. (۱۳۹۳). اثرسنجی تبلیغات شفاهی بر ابعاد ارزش ویژه برند مقصد گردشگری (مورد مطالعه: شهرستان محلات. دانشکده مدیریت، دانشگاه پیام نور استان تهران.
سادات مکیان، س.(1393). جایگاه نشانههای شهری در تعیین برند گردشگری از دیدگاه بازدیدکنندگان مطالعه موردی: شهر تهران. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی.
پرچکانی، پ. (1398). آیندهنگاری برندسازی پایدار مقصدهای گردشگری ساحلی. مطالعات مدیریت گردشگری (مطالعات جهانگردی)، 5(15):157-195.
Lacher, R. G. and Oh, C. O. (2012). Is tourism a low-income industry? Evidence from three coastal regions. Journal of travel research, 51(4), 464-472.
Kim, H. J., Chen, M. H. and Jang, S. (2006). Tourism expansion and economic development: the case of Taiwan. Tourism management, 27(5), 925-933.
Shen, F. (2009). Tourism and Sustainable Livelihoods Approach: Application within the Chinese context, Ph.D. thesis, Lincoln university.
Rattanasowong, N. (1998). Rural Tourism – The Impact on Rural Communities. Thailand, Food and Fertilizer Technology Center, PP. 31-40.
Walpole, M. J., & Goodwin, H. J. (2000). Local economic impacts of dragon tourism in Indonesia. Annals of Tourism Research, 27(3), 559–576.
Costa, C. A. (2005). The status and future of sport management: A Delphi study. Journal of Sport Management, 19(2), 117–142.
Wong, H.Y. and Merrilees, B. (2012). A brand orientation typology for SMEs: a case research approach, Journal of Product and Brand Management, 14 (3): 62- 155.
Dwyer, L., Edwards, D., Mistilis, N., Roman, C. and Scott, N. (2009). Destination and enterprise management for a tourism future. Tourism management, (30), 63-74.
Wang, E., Li, Z., Merrilees, B. B. and Yang, Yu. (2012). The Economic Impact of Tourism in Xinghai Park, China: A Travel Cost Value Analysis Using Count Data Regression Models. Tourism Economics, 15(2), 413-425.
Bendixen, M., Bukasa, K.A., and Abratt, R.A. (2004). Brand equity in the businesstobusiness market. Industrial Marketing Management, 33(5): 371-380.
Kavaratzis, M. (2005). Place branding: A review of trends and conceptual models. The Marketing Review, 5(4), 329-342.
Morgan, N., Pritchard, A., & Pride, R. (2011). Destination brands: Managing place reputation. Routledge.
Pike, S. (2008). Destination marketing: An integrated marketing communication approach. Butterworth-Heinemann.
Sharpley, R., & Roberts, L. (2004). Rural tourism: Principles and practice. SAGE.
Aaker, D. A. (1996). Building Strong Brands. Free Press.
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
Postma, A. )2015(. Investigating scenario planning–a European tourism perspective. Urnal of Tourism Furures,1 (1):.46-52.
Chan, W. C., Wan Ibrahim, W. H., Lo, M. C., Mohamad, A. A., Ramayah, T., & Chin, C. H. (2022). Controllable drivers that influence tourists’ satisfaction and revisit intention to Semenggoh Nature Reserve: The moderating impact of destination image. Journal of Ecotourism, 21(2), 147-165.
