بدون شک سیلاب به عنوان یک بلای طبیعی شناخته شده است و در عمل، هم از نظر تلفات جانی و هم از نظر خسارات مالی مهمترین مخاطره طبیعی در جهان محسوب می شود(حسنی 1395) با توجه به اینکه توسعه شهرنشینی از ابتدا در کنار رودخانه ها صورت گرفته است لذا خسارت ناشی از سیل بیشتر متوجه شهر هاست لزوم مقابله با سیل در شهر نیازمند مدیریت راهبردی است زیرا این نوع مدیریت در شهرها انعطاف پذیری بیشتری دارد ،تاب آوری عبارت است از درجه ای که سیستم قادر است خطرات را جذب کرده و خودش را دوباره سازماندهی کند،درجدید ترین تعریفی که تاب آوری شهری آمده است به توانایی یک سیستم شهری و کلیه شبکه های اکولوژیکی –اجتماعی و تکنیکی – اجتماعی سازنده اش در مقیاس های زمانی و مکانی اطلاق می شود که در مواجهه با اختلال ،اقدام به نگهداری عملکرد های مطلوب یا بازگشت سریع به آن ها می کند ،سیستمی که سازگاری با تغییر دارد و چنانچه سیستم ظرفیت انطباق با تغییرات کنونی یا آتی را محدود می کند به واسطه ویژگی تاب آوری سریعا تغییر داده و دگرگون می شودMeerow et al 2016)).هدف از انجام این پژوهش شناسایی ابعاداجتماعی ،اقتصادی،زیر ساختی،ارتقاء تاب آوری شهری شهر اهواز در راستای مقابله با سیل می باشد.روش تحقیق این پژوهش توصیفی-تحلیلی (اسنادی- پیمایشی)، مشتمل بر مطالعات کتابخانه‌ای، طراحی و تکمیل پرسشنامه و تعیین نقاط قوت و ضعف، فرصت و تهدیدهای موجود است. روش گردآوری داده ها استفاده از منابع رسمی برای داده‌های کمّی(پرسشنامه و مصاحبه) بوده و تکنیک کار مدل SWOT-QSPM است. یافته ها نشان داد بروز نمودن سیستم های هشدار ،اعتماد به داده های آماری و هواشناسی و پیش بینی ها ، افزایش مشارکت شهروندان هنگام وقوع سیل به عنوان خروجی‌های استراتژی تنوع طلبی در جهت جهت ارتقاء تاب آوری شهر اهواز در راستای مقابله با سیل ارائه میگردد.